Decentralized Applications, afgekort tot DApp, zijn gedecentraliseerde applicaties. Voordat we blootleggen hoe dit onderwerp samenhangt met cryptovaluta, staan we kort stil bij wat gecentraliseerde applicaties eigenlijk zijn.
Tot de gecentraliseerde applicaties horen de socialemedia-apps die het vaakst worden gebruikt. Het is algemeen bekend dat apps als Instagram, Twitter of Facebook door één centrum worden gerund. Daardoor kleven er ook nadelen aan. Bovenaan dat lijstje staan over het algemeen minder veiligheid en minder transparantie.
Dat is behoorlijk vanzelf zo gelopen, want gedecentraliseerde applicaties en de cryptogedachte, die weigert zich aan welk centrum dan ook te binden, lopen op dezelfde lijn.
Waar rust de logica op?
DApp wordt in de kern ook gebruikt om internetapplicaties te beschrijven die verspreid zijn opgebouwd. Alle applicaties die via P2P, oftewel peer-to-peer, werken, heten dApps.
Oftewel;
Niet afhankelijk hoeven zijn van één centrum,
Verschillende servers gebruiken in plaats van één enkele server,
Zorgen voor meer datastromen in belangrijke cryptoprojecten,
Mogelijk maken dat die datastroom wordt aangestuurd,
Alle data back-uppen en opslaan binnen de netwerken.
Hoe wordt een app gedecentraliseerd?
Wil een applicatie gedecentraliseerd zijn, dan moet ze aan bepaalde voorwaarden voldoen. De basisvoorwaarde is dat ze aan geen enkele instelling of persoon verbonden is. Ook moet ze open source zijn en niet aan één netwerk vastzitten. Beloning, oftewel de uitgifte van een token, is eveneens vereist.
Bij welke projecten kan het?
Voor wie zich afvraagt welke gedecentraliseerde applicaties er zijn, kun je voorbeelden noemen als Cardano, EOSIO, DFINITY en Zilliqa. Ze draaien allemaal zonder aan een centrum gebonden te zijn. Het meest prikkelende punt bij deze applicaties is hoe ver ze zullen komen. Gezien het feit dat gebruikers ze waarderen en de deelname hoog is, hoort een snelle ontwikkeling bij de verwachtingen.